چشمانم را می بندم با تمام توان اما خاطره هایت میان پلک هایم می سوزد سیل اشک هایم تا خود صبح ادامه دارد ببین نبودنت مرا با خود غرق کرده نسترن فتحی اجیرلو

این روزها حس های درونم ناپیدا شده دیگر نه حس سمپاتیک نه پاراسمپاتیکم کار می کند نه حس چشایی وبویایی نبودنت سرآغاز یک مرگ تازه است نسترن فتحی اجیرلو

یادت برایم لذت بخش است همانند یک قاب عکس سیاه وسفید روی طاقچه قدیمی اما همیشه ماندگار نسترن فتحی اجیرلو

نمیدانم چرا شاعر می شوم هرلحظهولی میدانم خودت آهنگ و وزنی برای حرف های این دلگهی دوری.....،زین سبب غمگین است شعرهایمگهی نزدیک و نزدیک که از شادی .........................شعرهایم سراز پا نمی شناسند خویش راوه که تو چقدر مست و ویران می کنی این دل راگهی دردیگهی درمانیچه کنم با این عشق تو!؟من!نسترن فتحی ...

ببین با من چه کردی که آرزوی اول میوه های نوبرانه ام هم با خیال رسیدن به تو می گذرد نسترن فتحی اجیرلو